Chris Koenderink

Als jeugdtrainer van Hilvarenbeek ben ik toch al een jaar of drie actief. Zelf heb ik altijd als jeugd bij de vereniging gebadmintond totdat ik op mijn 15e te maken kreeg met een knieblessure, die gepaard ging met de puberale gedachte dat badminton geen 'coole' sport was. Na een pauze van twee jaar en een hoop gefaalde pogingen om een leukere sport te vinden ben ik dan toch weer bij de vereniging gegaan. Ditmaal als senior. Eigenlijk al na een aantal weken werd mij de kans aangeboden om de jongere jeugdleden training te geven (6 - 12 jaar). Voor mij was het besluit toen al vrij snel gemaakt aangezien ik met kinderen werken als een verrijking zie. Niet voor niks volg ik dan ook een lerarenopleiding aan de HAN in Nijmegen, en ben ik meerdere malen actief geweest als animateur op een camping in Frankrijk.

Met veel plezier probeer ik altijd onderdeel te zijn van het interessante en drukke leven van kinderen. Zij leren en leven in een gigantisch tempo en om daar een onderdeel van te mogen uitmaken vind ik fantastisch.


De jeugd trainen bij BHC doe ik dan ook met veel plezier en hiermee ben ik dan ook iedere dinsdagavond van 19:00 tot 20:00 bezig. Iedere training weer probeer ik voor de kinderen het plezier van de sport erin te houden. Dit door middel van oefeningen die te maken hebben met de hand-oog coördinatie, armbewegingen of voetenwerk in een spelvorm. Naast spelletjes proberen we als jeugdcommissie natuurlijk ook regelmatig een toernooitje te organiseren.


Voor mij is het heel goed voor te stellen dat je als kind tijdens het kiezen van een sport voor een aantal moeilijke keuzes komt te staan. Natuurlijk is het belangrijk wat je vrienden doen en zoals ik zelf al eerder noemde moet jouw sport wel 'cool' zijn. Voor die kinderen heb ik een paar mooie wist-je-datjes:


Maar genoeg feitjes en weetjes. Mijn eigen ervaringen bij de vereniging zijn altijd positief geweest als jeugdlid zijnde en als senior. Zodoende ben ik inmiddels al meer dan tien jaar lid en ga ik nog steeds met plezier iedere dinsdagavond naar de sporthal. In de eerste plaats omdat ik de sfeer van de vereniging heel gemoedelijk en relaxed vind. Je voelt je al snel thuis, zonder dat beklemmende 'ons-kent-ons' gevoel. Een andere belangrijke reden voor mij om badminton te spelen is dat ik graag intensief sport. Ik ben erg fanatiek en wil na het sporten met een moe gevoel naar huis kunnen gaan. Dit kan bij de badminton prima. De keuze tussen een reguliere ontspannende speelavond en de intensievere, meer fanatieke kant van de sport geven deze een veelzijdig karakter.